Bu ağladım sonbahar. Yüzüme tüküren yağmurlara son boyun eğişim. Belkide sensiz ilk’bahar.. Sensiz, nefessiz… Nasılda sertçe vuruyor dalgalar karaya, Kurtulmak istercesine denizden, Her şey tersine akıyor ...

Yine sensiz çıktım İzmir sokaklarına, Ellerim cebimde, Aklım esen rüzgarlarla yolcu… Tenimi ısıtan güneşi göresim yok, Gözlerimi açasım yok sabaha… Sensiz geçen her gecede katil ...

Yalnız sana saklı düşler için yaşamalı aşk Ardına kadar aralarım penceremi geceleri ben, Olurda gelirsen evime kalma dışarıda, üşüme diye, Ben her dakika ...

Son nefesimle birleştirmek istercesine nefesini, Yanan dudaklarına dokunuyorum.. Gözlerimi delen bakışlarının sahibesi olmak zor, Seni göz bebeklerime hapsetmek istiyorum.. Pardon siz kimden bahsediyorsunuz bayan? Ben ...

Yağmur damlaları arasında boğulan küçük bir kızım, ara sokaklarda düşürdüm aşkımı kimse getirmedi arkamdan, hiç çalan olmadı kalbimin kapısını, kapılıp ...

Hoşça’kalışlarımın içine ittim intiharları, Zehirli buselerini tatmaktan alamadım kendimi, Alev gibi yanan gözler kaldı bir tek aklımda, Tenimi yakan eller kaldı bedenimde, Ve şimdi, Ölüm ...

Henüz ruhuma değemeyen rüzgarla geri gitti aşk, Gelir gibi yapıp beni kandırmış meğer, Gözyaşlarımla uğurladım onu, Pınarlarım tazelenmekte bu gece, Gelmeyin evime! Sel buralar, Ben ...