İlk sarsıntı

Ä°lk kavga

İlk ifade çaresizliği

İlkler hep sarsmaz mı zaten insanı?

İlk aşk, ilk aşkın bitişi

Ä°lk ihanet

İlk hayal kırıklığı

Ä°lk kayıp…

Alışmak gelir ardından…

Ä°nsan alıştığı her ÅŸeyi atlatabilir…

Tekrarını yaÅŸadığı hiçbir ÅŸey; beklenmedik sürprizler ve riskler içermez aslında…

insan farkı da olmasa, yaşamı aynılaşmaktan kurtaran ne kalırdı ki zaten..

Bir ölümün, bir ayrılığın, bir hayal kırıklığının ve bir yenilginin acısı ardından…

Ama SEN…

Bütün ezberimi bozuyorsun sen benim,

Sana dair olan hiçbir ÅŸey alışıldık deÄŸil…

Seni ilk kez öptüğümde de bu böyleydi

İlk kez görüp gözlerini içtiğimde de

Seni ilk yaÅŸamaya baÅŸladığım anda da bir alışıklık yoktu; ÅŸimdi de yok…

İşte bu yüzden; bütün ezberimi bozuyorsun sen benim

İşte bu yüzden alışılmış bir durumun bütün öngörüleri yitiveriyor sen söz konusuyken

Sanki her ÅŸeyi ilk kez yaşıyormuÅŸum gibi acemilik, tedirginlik ama bir o kadar da heyecan katıyor varlığın…

Bundandır tepkiselliÄŸim, kelimeleri evirip çevirip bir yere vardıramayışım…

Belki bir bütün olarak yaşadığım hiçbir şey ilk değil ama

Seninle tattığım her ÅŸey Ä°LK…

Bu yüzden bütün ezberimi bozuyorsun sen benim

Bugüne dek, içimdeki incecik noktaları, -belki tesadüfen ama- tek tek keşfetmiş birine, verilen değeri ölçmeye çalışıyorum.

Aynı keÅŸfi hak ediyorsun diye düşündüğüm için bu böyle…

Söyleyeceğim her sözün, yapacağım her eylemin, bir dikkat süzgecinden geçirilmesini çok görmüyorum bu yüzden.

Hayat bu kadar zorken ve ben senin hayatını kolaylaÅŸtıran bir varlık olayım derdindeyken; sana, mücadele etmenin ve “emek vererek kazanmanın” keyfini yaÅŸama imkânı bırakmıyorum sanırım.

Göz ardı ettiğim, anlamadığım hiçbir şey kalmasın telaşı sarıyor etrafımı

Ve bu bazen sırf bu yüzden altüst oluveriyor dengelerim

Ve işte bu yüzden bütün ezberimi bozuyorsun sen benim

Seni, dünyadaki tüm sevgilerden süzülerek elde edilmiş bir şeyle sevmeyi ben seçmedim

Sen buna “ayının severken yavrusunu öldürmesi” diyorsun ya belki de bütün fiziki aykırılığıma raÄŸmen bunu yapıyorumdur ben.

Kendimi iyi ifade edeyim derken; senin ifade alanını yerle bir etmek;

“Ä°ÄŸnenin kendine çuvaldızın baÅŸkasına batırılması” durumunu fazlaca önemsememden kaynaklanıyordur belki…

son tahlilde her ikisini de hem kendime hem sana batırmış olmanın üzüntüsü sarıyor etrafımı,

biraz da çaresizliği belki..

seninle ağız dolusu kavga edebilmek de güzel

ama yine de bütün ezberimi bozuyorsun sen benim…

hiç suçlu aramazken bir suçlu arar kişi olmak,

hiç hesapta yokken tavırlarını ve cümlelerini sorgulatır olmak

hiç ama hiç istemezken senin kendin olmanı engellemek

hiç olmak,

seni ve sana dair hiçbir ÅŸeyi ıskalamamak için uÄŸraşırken; seni saf dışı bırakmak…

varlığının yerini iyice göstereyim derken; seni yok etmek

seni daraltmayım diye uğraşırken; yorgun düşmene kötü bir katkıda bulunmak

bunlar benim aynamdaki eksik kalan kareler…

iÅŸte tüm bu yapmak istemediklerim yüzünden bütün ezberimi bozuyorsun sen benim…

senin varlığının derinliğini göstermeye çalışırken; o derinlikte kaybolup gitmek

insana has her ÅŸeyi bir anda yitirivermek…

dahası senin beni anladığından emin olmaya çalışırken; boÄŸuvermek…

insanın aklından ve kalbinden geçenleri belli etmesinin bu kadar zararlı bir şey olabileceğini hiç düşünmemiştim.

Hiç.

Ben,

Bitmek tükenmek bilmeyen bir çabanın “önlenemez saldırganlığı” içindeyim;

Seni sorgulayıp durarak bir ÅŸeyleri yakalayayım derken boynuna bir ip geçirmiÅŸ olmanın kederi içerisinde…

Nasıl engellenebileceğini bilmediğim bir durumun kederi.

Bir özrün az geleceği, bir haklılık ısrarının ise taşıyamayacağı bir kederin izleri

Ve tüm anlattıklarım, anlatmayı beceremediklerim ve anlayamadıkların yüzünden

Bütün ezberimi bozuyorsun sen benim…

kendimin ve senin aynandaki BENin

aslımın ve suretimin berraklaşması çabasıyla;

bütün ezberini bozuyorum kendimin…

aylak adam