Bugün yolda servisle eve giderken, “aa köpeÄŸe bak” sesleri yükseldi. Ve servis sollama yaparak geçti. Geçerken gördüğüm o 2 saniyelik görüntü hala gözümün önünde, gitmiyor, ve her hatırladığımda beni insanlardan daha çok nefret ettirip, dünyadan uzaklaÅŸtırıyor.

Merak etmişsinizdir şimdi siz de, evet anlatıyorum.

Bir köpek… Dalmaçyalı, eÄŸilmiÅŸ, meraklı bakışlarıyla bir ÅŸeye bakıyor, odaklanmış… Ve etrafında insanlar, öylece durup bakıyorlar. Baktıkları ÅŸey, bir kedi. Yolun ortasında can çekiÅŸmekte olan bir kedi. Patileri titriyor, köpek saldıracak gibi kokluyor, bakıyor ve insanlar öylece bakıyorlar. Evet, öylece bakıyorlar. HİÇBÄ°R ÅžEY YAPMIYORLAR!

Bu ne duygusuzluk? Çok mu hoÅŸlarına gidiyor bir canın can çekiÅŸmesini izlemek? Alıp yerden kaldırsalar ya, yol açsalar ya, ya da daha iyi niyetli insanlar -ki olcağını sanmıyorum- hemen veterinere götürseler ya. Yapmazlar, olmaaz… Çünkü insanlar bireyciliÄŸe kaydılar artık. Onlara ne ki bir kediden, adı üstünde iÅŸte hayvan. Onlara göre tabi ki.

Nasıl sinir oldum, anlatamam, o 2 saniyelik manzara bana neler düşündürttü ve ağlattı.
Servis dönerken yine o yoldan geçti. Baktım, kedi yok ortalıkta. Köpek de kendi halinde, insanlar dağılmış, rahatladım, insanlar kaldırmışlar dedim.

Kaldırmışlar ama, nereye ? Veterinere mi, yolun kenarına mı (yolu kapatmasın diye) ya da çöpe mi ???

Ä°yi niyetli olacaklarını yine de pek sanmıyorum….

Aslında insanlar da o kedi gibi. Ölürken yanlarında kimseleri olmuyor, durup bakıyorlar öylece…