Sigarasını elinden aldığımda hala ağlıyordu
Bana “neden ben” diye sordu
Cevabı aslında biliyordum ama söyleyemedim konuşamadım işte
Sigarasından bir nefes çektim
Sanki onun tüm hüzünlerini çeker gibi, sanki bir günah yiyici gibi
Yüzümü karanlıklara gömüp hep istediÄŸi ÅŸeyleri söyledim ve sonra durup bana baktı “Vazgeçmek mi zor yoksa kaybetmek mi ” dedi, sustum
Yalnızca sustum.

Gece inadına ilerledi
Ona son baktığım anı tam 30 dakika geçmişti
Meleğim kafasını göğsüme yaslamış hala sessiz sessiz ağlıyordu
Aslında bende ağlıyordum ama gözyaşlarımı saklıyordum,
Kalbim eziliyordu ve ruhum artık özgürlüğünü istiyordu bir an için kendimi bıraktım
İşte o an sanki ölüyorum sandım ve anladım her şeyi
Yaşamayı, ölümü, kaybetmeyi, sessizliği ve gerçek acıyı

Gölgeler arasında duvardaki yansımamıza baktım
Aklıma küçükken annemin okuduğu masallar geldi
Tıpkı o güzel prensesler gibiydi
Ne gölgeler nede gece güzelliğini bozabiliyordu meleğimin
Sanki derinlerden gelmiş bir peri gibi kollarımda duruyordu

Ve gözleri odadaki mumlardan bile daha parlaktı.
Bir an için titrediğini hissettim ve daha sıkı sardım onu
Son anlarına yaklaştığında bir sigara daha istedi
Sigaraya uzandım ve son sigaramı yakıp bir nefes aldım

KaÅŸlarını çattı “bunu bir daha yapma” dedi
“Neden” dedim senin tüm ilklerin ben olmalıyım” dedi
Gülümsedim sanki ruhum biraz olsun huzur bulmuştu
Ve birlikte mutlu ve huzurlu bir uykuya daldık

Uyandığımda o çoktan gitmişti
Ve geriye buz gibi bir beden kalmıştı kollarımda
Tüm gücümle haykırarak ağladım
Verdiğim tüm sözleri unutarak ölesiye ağladım
Ve ben o gece ruhumu tek bir sigaraya, tek bir bakışa sattım…

S.Gabriel_