Yüreğimi eze eze veda ettim sana… Dilimin ucunda gidişinin hüzünlü türküsü, gözlerimdeyse bitmeyen, bitiremediğim, bitiremediğin aşkın yarım kalmış öyküsü… Derin bir çizikle kanayan çocuk yanım, bir yerlerde buz gibi donmuş kadın yanım ve geleceğe dair düşlerle geçmişin kaosunda boğulan kaderci bir yaşlı kadın… Hepsini harmanladım gidişinde, yüreğimi eze eze…

Veda etmedin bana… Biliyorum terketmiyordun sadece kendini alıp gidiyordun! Kendini; bir beden ve bir ruhu koyup bir gemiye açılıyordun engin denizlere… Sen sadece kendini götürdüğünü zannederken aşkımın sınırlarından, benim aşkımı, aşka olan inancımı, dünümü ve yarınımı da yüklenmiştin omuzlarına… Nasıl çırpındım anlatabilmek için sana. Ama kelimelerin yetersiz kaldığı, bildik herşeyin anlamsızlık çarkında kaybolduğu bir hava boşluğundaydık… Gözünün yaşını görmedim izin vermedin buna… Ama ağlayan, hıçkıran, “seni seviyorum” diye defalarca haykıran adamın çığlığı silinmedi kulaklarımdan… Kaçışın boştu gülen gözlü adam… İnsan herkesten hatta herşeyden kaçabilir.Ama kendinden? Kaçamadın kendinden tıpkı kaçamadığım gibi kendimden…

Hatırladıkça güleyim mi ağlayayayım mı bilemediğim mesajlarımı çerçeveleyip, hafızamın en ayaydınlık odalarına astım. Neler yazmıştım sana… Öfkemi kusmuştum bütün birikmişliğimle… Kudurmuştu öc alma duygum tüm deliliğimle… İstiyordum ki çektiğim acının tadı senin de dudaklarına bulaşsın… Haykırışlarım senin sesinde yankılanıp kulaklarımda dolaşsın… Benim bütün deliliğime inat bir olgunluk yapışmıştı sanki yakana… Kırmadım, kıramadım seni… Boyun eğmişliğin sessiz nidalarıyla süslüydü kelimelerin. Sen kaderin önüne katıp götürdüğü bir adamdın… Razıydın, biliyordun… Oysa ben çocuktum o veda gününde… Elinden en sevdiği, yerine başka hiçbir şeyi koyamadığı, kokusu ciğerlerine dolmayınca uyuyamadığı oyuncağı alınmış küçük bir kız çocuğuydum… Ninniler söyleyip uyutabileceğim bebeğim yoktu – ki o bebek belki aslındı hiç olmamıştı! -, gecenin kara kabuslarında avunabileceğim yumuşak bir temas eksilmişti yatağımdan – ki belki ellerim hiç dokunmamıştı böyle bir tene-… Ben yalnızlığın, en koyu en dipsiz yalnızlığın korkusuyla saldırırken silah yapıp kelimelerimi sana, sen, sen yürekli adam, sadece aşkını kalkan yaptın bu deli kadına…

Ilık sular süzülürken bedenimden gözümden süzülenlerle daha çok ıslandı tenim… Sendin gözlerimden akan… İçim katılmıştı ağlamaktan… Yitirmenin ve yitirilmenin ne olduğunu öğrenmiştim eş zamanlı… Suyun beni o her zaman rahatlatan dost sesi, teskin edici teması da yetmedi gecemin karanlığına bir ayışığı katmaya… Gitmiştin, kendini alıp yanına…Güneşin altın tepsi silueti çok kez düştü denizin mavi dalgalarına gidişinden sonra… Yakamozlar kucakladı sahil boyunda denize değen ayaklarımı defalarca… Azalır mı diye bekledim yüreğimde gidişinin sızısı… Katmerlendi aşkım günden güne… Mayalandı sensizlik, sensiz gecelerde… Aşkının haykıran çığlıkları hiç eksilmedi hayatımdan… Bedeninin olmadığı günlerde kelimelerin yetişti beni ümide döndürmeye… ”İçimdesin” diyen bir adamın sesi yankılandı hep başka seslerin içinde… Biliyorum aşkım içindeyim çünkü beni de götürdün yanında… Sensiz hudutlarda yaşayan bir kadın tanıyorum ama içi senle dopdolu… Ve bir adam tanıyorum kadının olmadığı bir mekana teslim olan… Ama yalnız değil adam. Kadını da götürdü yüreğinde… Aşkın adı, aşkın tadı hiç eksilmedi uzayan kısalan ama hep varolan günlerin ve gecelerin akıp giden ritminde… Tek bir ruh ikiye bölündü iki ayrı bedende… Sen ve ben… İçiçe, çözülmemecesine…

Oysa seni seviyorumdum, senin beni sevdiğin gibi hem de… Delirir ve delirtircesine… Se-vi-yo-rum-dum..!