Kaç baharı gerçek sanıp kandık söylesenize…
Kaçına “Nihayet” hasretle kucak açtık ve ka­çında yanıldık…
Kaç kez ayaz vurmuş dallarımızda filizlerimiz sön­dü.
Yine de uslanmadık.
Yine geveze bir dosta sırlarımızı açar gibi açıldık yalancı bahara…
Yine yanıldık. Peşinden bastıran tipiyle ayıldık.
Ne yapalım ki, dalında patlamayı bekleyen bir to­murcuk gibi susamıştık ilk­yaza… Kaç zaman olmuÅŸtu kendimizi güneÅŸin kollarına bırakıp, ormanda yayılan ke­kik kokularıyla sarhoÅŸ olmayalı…
Tahmin ediyorduk, üze­rimize katran rengi bir kafes gibi çöken bulutların ardın­da güneÅŸin gülümsediÄŸini…
Daha ilk ışınları deler delmez kafesi, açtık iÅŸtahla ruhumu­zun pencerelerini…
Bahar öyle kolay gelmezdi as­lında; biliyorduk; yanlış baharlar­da az mı ayaz yemiştik.
Kaçımız mart güneÅŸine aldanıp açılmış ve kara kafesin ağına düşmüştü yeniden…
Bahar, ilan-ı aÅŸk mevsimiydi; astık aÅŸklarımızı ilan panolarına, sevdalar yasakken daha…
Bahar, barışın mevsimiydi; müjdeledik barışı, silahlar konu­şurken hâlâ…
Söyledik, ancak yazın söylene­cekleri, güneÅŸ henüz toprağı ısıtmamışken… cemreler düşmemiÅŸken ilkyazın koynuna…
Yalanmış meÄŸer bahar; daha vakti deÄŸilmiÅŸ, aÅŸkın da barışın da…
GüneÅŸe kananlar, yazı beklerken bahardan oldular; kesildi sesi soluÄŸu, erken öten horozların…
Ä°yisi mi itirafçı olalım; biliyorduk “Ä°ÅŸte bahar” derken, ardından gelecek ayazı…
“Yalan bu çıkma” de­miÅŸti temkinliler, tedbirli­ler, “çıkarken üstüne kalın bir ÅŸey al”anlar, “başına bir iÅŸ gelmesin”den ürkenler…
Ama bahar, olanca işvesiyle sokağa çağırıyordu.
AÅŸk, ilan panosuna asıl­mayı bekliyordu, barış bir kuÅŸ gagasında müjdelenmeyi…
“Erken mi geç mi” he­sabına gelmezdi ikisi de… PeÅŸlerine düşülmeli, ilan edilmeli, müjdelenmeliydiler.
GüneÅŸi görür görmez seranada ve barış türküleri­ne baÅŸladık. Vakti gelme­den açıldık, geç kalmadan davranma telaşında…
ErkenmiÅŸ.
Kursağımızda kaldı ba­har sevinçleri…
Erken öten horozlar, erken açmış çiçekler, erken doğmuş bebekler gibi kesildik, solduk, öldük.
Yine tedbirliler ulaÅŸacak salimen yaza; biz yakalandık, zalim ayaza…

Ama itirafçı olsak da pişman olmadık.
Az da olsa ısındık hiç olmazsa… Vakitsiz de olsa söyledik, söylenmesi gerekeni…
“Bahar yalan mıymış gerçek mi” dinlemedik. GüneÅŸin ilk dokunuÅŸuyla haber verelim dedik, ardından gelecek müjdeyi…
AÅŸk için erkendi belki; barış henüz uzak…
…ama ikisi de gelecekti nasılsa sonunda…
Hep bildik ki, habercisidir yalancı bahar, sahicisinin…
Bazen vaat, hediyeden de kıymetlidir.
Kesilmeyi göze alıp erken ötmek yeÄŸdir çoÄŸu zaman, susup doÄŸru zamanı kollamaktan…
Sonunda olan yalana kananlara olur, onlar müjdeledikleri şeyi göremeden giderler.
Lakin çoğu buna gönüllüdür.
Güneşe en erken onlar dokunmuşlardır, elbet en erken ya­nan onlar olacaktır.
Belki “Ä°kinci Bahar”ı yaÅŸayanlar bilir kıymetlerini…

Can Dündar