YokluÄŸunda yaÅŸanan onca ÅŸey…
Nasıl anlatsam bilmiyorum.
Ne bir kahramanlığım oldu suskunluğumda,
Ne de ezilmiÅŸliÄŸim…
Dipsiz, soÄŸuk, acımasız bir yalnızlık sadece…
Geceden gündüze voltaladığım
Tek yataklı, kül kokulu ve ağzına kadar kitap dolu
Odamın penceresinde kararıp kararıp aydınlandı gökyüzü…
Acımı yüzüme vuran kuşlar,
Dağılmışlığımı görünce ağlayan bulutlar,
Ve ıslak çam ağaçlarından başka
Gösteren olmadı suretini gözlerime
Ne bir bina,ne de insan…
Utanır oldum çoğu zaman,
Bir kitaptan diğerine uzanır oldum
Kendimi unuttum,
Sayfalara daldım,
Olaya karışıp sesleri işittim,
Yırtıcı,
Gözleri gördüm,
Hayatlar yaşadım defalarca,
İhanete uğradım,
Adalara düştüm bir başıma,
Uzak bir tepeden ya da umutsuz bir denizden,
Salınan ÅŸu tabuttan haykırır oldum…
Şiir şiir ağladım destan oldum,
Döndüm dolaştım yalnız kaldım.
Nasıl anlatsam bilmiyorum…
YokluÄŸunda yaÅŸanan onca ÅŸey…
Hiçbir ÅŸey…

UÄŸur